Kaarmukil

കാര്‍മുകില്‍വര്‍ണ്ണന്റെ ചുണ്ടില്‍ ചേരുമോടക്കുഴലിന്റെയുള്ളില്‍ വീണുറങ്ങുന്നൊരു ശ്രീരാഗമേ നിന്നെ പുല്‍കിയുണര്‍ത്താന്‍ മറന്നു കണ്ണന്‍ … ഞാനെന്‍ മിഴിനാളമണയാതെരിച്ചും നീറും നെഞ്ചകം അകിലായ് പുകച്ചും.. വാടും കരള്‍ത്തടം കണ്ണീരാല്‍ നനച്ചും നിന്നെ തേടി നടന്നു തളര്‍ന്നു കൃഷ്ണാ നീയെന്‍ നൊമ്പരമറിയുമോ ശ്യാമവര്‍ണ്ണാ (കാര്‍മുകില്‍ ) നിന്റെ നന്ദന വൃന്ദാവനത്തില്‍ പൂക്കും പാരിജാതത്തിന്റെ കൊമ്പില്‍.. വരുംജന്മത്തിലെങ്കിലും ശൗരേ.. ഒരു പൂവായ് വിരിയാന്‍ കഴിഞ്ഞുവെങ്കില്‍ നിന്റെ കാല്‍ക്കല്‍ വീണടിയുവാന്‍ കഴിഞ്ഞുവെങ്കില്‍.. (കാര്‍മുകില്‍ ) കൃഷ്ണാ... കൃഷ്ണാ.... കൃഷ്ണാ....കൃഷ്ണാ... കാര്‍മുകില്‍ വര്‍ണ്ണന്റെ ചുണ്ടില്‍ ചേരുമോടക്കുഴലിന്റെയുള്ളില്‍... ________________________________________

Kaarmukil varnante chundil cherum odakuzhalinte ullil veenurangunnoru sree raagame ninnil pulkiyunarthaan marannu kannan (kaarmukil) njanen mizhi naalamanayaatherichum neerum nejakam akilaay pukachum (njanen) vaadum karalthadam kanneeraal nanachum ninne thedi nadannu thalarnnu krishna neeyen nombaram ariyumo shyaama varna (kaarmukil) ninte nandana vrindaavanathil pookkum paarijaathathinte kombil (ninte) varum janmathilenkilum shourye oru poovaay viriyaan kazhinjuvenkil ninte kaalkkal veenadiyuvaan kazhinjuvenkil (kaarmukil) krishna…….krishna…..krishna…. krishna…….krishna…..krishna…. (kaarmukil)